ในโลกศิลปะทุกวันนี้การทำงานของศิลปินจำนวนมากขึ้นได้แสดงให้เห็นว่า “นิทรรศการ” และสถาบันเจ้าภาพไม่ใช่เป้าหมายหลักของพวกเขาอีกต่อไป

ศิลปินจำนวนไม่น้อยทำงานในลักษณะโครงการระยะยาวกับชุมชน โดยมักจะตรวจสอบความสัมพันธ์ของที่ดินและระบบนิเวศ ตั้งคำถามกับระบบคุณค่าและการแลกเปลี่ยน ทดลองจัดตั้งองค์กรหรือคอลเลคทีฟ (Collective) ร่วมกัน พร้อมตั้งข้อสงสัยว่าสภาพสังคมและวัตถุมีผลต่อการวิพากษ์และความคิดสร้างสรรค์อย่างไร ศิลปินเหล่านี้ทำงานด้วยความเร็วและความรับผิดชอบที่แตกต่างไป ‘แรงงาน’ ของพวกเขาไม่ได้นำไปสู่วัตถุที่จะนำมาจัดแสดงเท่านั้น แต่ยังก่อให้เกิดคุณค่าทางสังคมที่เหนือไปกว่าผลกำไรจากการขายงานในแกลเลอรีและชื่อเสียงที่ได้รับจากการจัดแสดงงานในพิพิธภัณฑ์หรือเบียนนาเล่

งานเสวนาครั้งนี้จะตั้งคำถามว่าศิลปินทำงานนอกกรอบสถาบันทางศิลปะอย่างไรและเพราะเหตุใด

การทำงานศิลปะที่เน้นบริบทและปฏิสัมพันธ์นอกพื้นที่นิทรรศการเหล่านี้มีความสำคัญมากขึ้นเรื่อย ๆ และนำไปสู่กรอบคำถามที่กว้างขึ้นอันว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างแรงงานทางศิลปะกับกรอบของสถาบันที่เกี่ยวข้อง จะเกิดอะไรขึ้นเมื่องานศิลปะซึ่งถูกจัดการและสร้างขึ้นด้วยเจตนารมณ์ทางสังคมต้องมาพบกับกรอบความเป็นสถาบันของแกลเลอรี พิพิธภัณฑ์ หรือเบียนนาเล่ ศิลปินจะจัดการกับบริบท ความรับผิดชอบ และรูปแบบของคุณค่าที่เปลี่ยนไปอย่างไรเมื่องานศิลปะเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างชุมชน ระบบนิเวศ ระบบเศรษฐกิจ บริบทการวิจัย และสถาบันทางวัฒนธรรมต่าง ๆ และเมื่อสถาบันทางศิลปะหันมาให้ความสนใจกับการทำงานศิลปะในรูปแบบนี้มากขึ้น สมมติฐานใดบ้างที่ควรถูกตั้งคำถามในเชิงจริยธรรม

งานเสวนาครั้งนี้เชิญศิลปินที่ทำงานในประเด็นเรื่องการย้ายถิ่น แรงงาน ที่ดิน ภาษา ระบบนิเวศ การแลกเปลี่ยน และประสบการณ์การทำงานร่วมกันในฐานะคอลเลคทีฟ (Collective) มาร่วมสำรวจว่าศิลปะร่วมสมัยเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างกรอบของสถาบันทางศิลปะกับโลกทางสังคมที่กว้างไปกว่านั้นอย่างไร