เมื่อแนวทางการทำงานด้านศิลปะและกระบวนการภัณฑารักษ์ขยายขอบเขตไปไกลเกินกว่ารูปแบบนิทรรศการและผลงานศิลปะที่จัดแสดง นำไปสู่การเสวนา การจัดกิจกรรม หรือการเปิดพื้นที่สร้างสรรค์ต่างๆ การเสวนาในช่วงเช้าชวนตั้งคำถามว่า การสนับสนุนผู้อื่น การสร้างพื้นที่ หรือการสร้างโอกาสในการพบปะคืออะไร สิ่งใดคือแรงขับเคลื่อนกิจกรรมเหล่านั้น และเป้าหมายหลักที่พวกเขาสนใจคือใคร จากนั้น เสวนาในช่วงบ่ายจะชวนตั้งคำถามถึงพลวัตของเทศกาลศิลปะ ไม่ใช่แค่ในฐานะของข้อจำกัด แต่ในฐานะของสิ่งที่ก่อให้เกิดแนวทางการทำงาน ความสนใจ และความสัมพันธ์ใหม่ๆ ได้อย่างไร และหลังจากที่เทศกาลนั้นๆ ผ่านไปแล้ว มีร่องรอยใดที่มันยังคงทิ้งไว้บ้าง